mehrabuni.blogfa.com

شاید در دل خود بپرسید: چگونه می توان خوب و بد لذت ها را باز شناسیم؟

به کشت زارها و بوستان ها بروید تا دریابید که لذت زنبور در مکیدن شهد گل است. اما لذت گل نیز در این است که شهد خود را به زنبور بخشد.

گل در نگاه زنبور سرچشمه ی حیات است و زنبور در نگاه گل ، پیام آور عشق حیات بخش است.

و در دیده ی هر دو - زنبور و گل - گرفتن و دادن لذت ، نیاز است و خوشی.

آری ای مردم، در لذت هاتان همچون گل و زنبور باشید.

اگرخواستید پروردگارتان را بشناسید،پس به حل معماها روی نیاورید، بلکه به پیرامون خود بنگرید، خواهید دید که او با کودکان در حال بازیست، به آسمان گسترده نظر فرا دارید، می بینید که او در میان ابرها راه می رود و دستانش را در آذرخش دراز می کند و با باران به زمین فرود می آید.

نیک اندیشه کنید، آنگاه پروردگارتان را خواهید دید که درگل ها لبخند می زند،

سپس بر می خیزد و دست هایش را در درختان تکان می دهد.

           راز سلامتی و سرزندگی

چون درسکوت شب نیک گوش فرا دهید ، خواهید شنید که کوهها ، دریاها و جنگل ها به آرامی و فروتنی چنین دعا می خوانند:

پروردگارا، خداوندا، ای که ما را بال و پر پروازی، ما به خواست تو می خواهیم، و به شوق تو مشتاقیم و خواهان،

با قدرت توست که شب های ما که از آن توست به روزهایی بدل می شوند که آن ها نیز خود برای تواند.

ما نمی توانیم نیازی از تو بخواهیم ، زیرا تو نیازهای ما را می دانی پیش از آنکه در ژرفای ما زاده شوند.

تو خود نیازمایی وهرچه بیشتر ازخود به ما افزایی،همه چیز را بر ما فزوده ای.

 نمی دانم؟

اگر یک بار دیگر خلق می گشتم، اگر یک بار دیگر، نوجوان و کودک و نوزاد می گشتم،

کدامین راه را از نو نمی رفتم؟ و یا یک بارو صد بار و هزاران بار می رفتم؟

نمی دانم چه می کردم؟ چه می خواندم؟ چه در این عالم بی ریشه و بی بنیاد می کشتم؟

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد...

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت...

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

واو یکریز وپی درپی دم گرم و چموشش رادرگلویم سخت بفشارد

وخواب خفتگان خفته راآشفته تر سازد

بدین سان بشکند هردم سکوت مرگبارم را.

پنجره ای که ما می گشاییم، حکایت ما و روزگاری است که بر ما می گذرد.

                                 می توان زیبا دید ، زیبا زیست

زیرا زیبایی چشمه ای است که از درون هر یک از ما می جوشد و جاری می شود، چشمه ای واقعی نه موهوم.

زیبا دیدن ساده لوحی نیست ، حقیقی ترین نگاهی است که هر انسان می تواند داشته باشد.